مدافعان حرم

واقعیت این است که در عراق و سوریه کفر وحشی و جاهلی در پوشش اسلام، مقابل اسلام ایستاده و گرچه مقصد اصلیاش را شیعیان معرفی کند، اما هر مذهب اسلامی را هم که با او مخالف باشد، از دم تیغ میگذراند. ایرانی ها گرچه دفاع از حرم های شیعیان را واجب خویش میدانند، اما جدال ما با اینان تنها تعرض احتمالی به اماکن متبرکهمان نیست؛ ایران آنجا هست تا کمک برادران عراقی و سوری خویش در جهاد با کفر باشد؛ تا کفر وهابی نتواند بیش از این بتازد و باطل خویش را پیش برد و اندیشهی خام دستگیری حکومت شام و عراق را در سر بپروراند؛ نبرد سوریه، خط مقدم جهاد دفاعی مسلمانان علیه وهابیت وحشیای است که خویش را به عنوان اسلام ناب معرفی میکند و اگر حکومت را دست بگیرد، از اسلام محمدی چیزی باقی نخواهد ماند؛ چه رسد به حرم های شیعه! لذا شهدای ما شهدای نبرد اسلام و کفر هستند؛ نه صرفاً شهدای دفاع از حرم بزرگان مان. این میانه البته از حرمهای شیعه هم دفاع میکنند...

(وهابیت هم زیاده جاهلیتش را عیان کرده و پی تحقیر شیعیان است؛ وگرنه هر که هم نداند، همان اربابان سعودی شان میدانند که شیعه در بند حرم نیست؛ چهار امام ما بی حرم در بقیعاند و نور وجودشان هنوز چشم وهابیها را میزند؛ و بالاترش آنکه مادر ما حتی نشان مزار هم ندارد؛ اما بانوی دو عالم است و گرد چادر خاکیاش می تواند جمله دنیای وهابیت را بهم بریزد...)

واقعیت دیگری هم وجود دارد؛ سوریه تنها خط مقدم نبرد اسلام و کفر نیست؛ خط مقدم نبرد با ایران هم هست و ساده لوحی غریبی میخواهد که مرزهای کشیده شدهی «دفاع از ایران» را از ایران تا خارج از ایران نبینیم و جنگ نیابتی در سوریه را در نیابیم و فکر کنیم باید منتظر ماند تا گلولهی داعش به جغرافیای ایران برسد و آن وقت تازه دست به اسلحه شویم! ایرانیها گرچه دفاع از حرمهای شیعیان را واجب خویش میدانند، اما جدال ما با اینان تنها تعرض احتمالی به اماکن متبرکهمان نیست؛ ایران آنجا هست تا خاکریز اولی که در نهایت به حمله به ایران میانجامد، فرو نریزد که اگر امروز در دمشق و حلب و لاذقیه و حما و ادلب و درعا با تکفیری ها نجنگیم، فردا باید در کرمانشاه و قصرشیرین و مهران و ایلام و همدان با آنها بجنگیم.